اغْتَفَرْتُ لَهُ فَقْدَ ما سِواها وَ لااغْتَفِرُ لَهُ فَقْدَ عَقْلٍ وَ لا عَدَمَ دِينٍ ، لِأَنَّ مُفارَقَةَ الدِّينِ مُفارَقَةُ الْأَمْنِ وَ لاتَهْنَأُ حَياةٌ مَعَ مَخافَةٍ ، وَ عَدَمُ الْعَقْلِ عَدَمُ الْحَياةِ وَ لاتُعاشِرِ الْأَمْواتَ . « 1 »
هر گاه در كسى خصلتى از خصلتهاى خوب را استوار ديدم او را به سبب داشتن آن تحمل مىكنم و بىبهرهگيش از ديگر ويژگىهاى نيك را ناديده مىگيرم . اما نادانى و بىدينى او را نمىتوانم ببخشم ؛ زيرا جدايى از دين ، جدا شدن از امنيّت است و زندگى همراه با ترس گوارا نيست ، نابخردى نيز مردن است و با مردگان كسى معاشرت نمىكند .
بنابراين فرمايش حضرت ، پايدارى امنيّت با ديندارى گره خورده است و هر جا اصل دين يا آموزههاى دينى در ملّتى نباشد يا كمرنگ شده باشد ، امنيّت روانى و اجتماعى از بين رفته است و سلامت جامعه به خطر افتاده است . به اين خاطر مىبينيد كه شيطان و مستكبران براى سلطهپذير كردن ملتها به اصل دين و كانون اعتقادات مردم حمله مىبرند و در فرهنگ اصيل و سنتى آنان نفوذ مىكنند كه در صورت سكوت عالمان دينى نتيجه اين مىشود كه پس از تضعيف اعتقادات ملى و دينى ، در زير امواج آسمانى و زمينى به ذلّت كشيده شده و در وضعيت ناگوار امنيتى ، به تلخترين حال ، روزگار سپرى مىكنند ؛ زيرا امنيّت و غيرت كه لازمهء ديندارى است از جامعه رخت بربسته و ترس و وحشتِ پوچى ، سراسر وجودشان را فرا گرفته و حق را فراموش كردهاند .
از اين رو امام صادق عليه السلام از فايدههاى دين دارى مىفرمايد :
آدم ديندار مىانديشد و در نتيجه آرامش بر جان او چيره مىشود . كرنش و فروتنى مىكند و قناعت مىورزد و به سبب آن از مردم بىنياز مىشود و به
هامش
( 1 ) - غرر الحكم : 86 ، حديث 1426 .