ربوبيّت ظهورى حق برخوردار باشد . به همان اندازه از مقام صلح ، صفا ، اصلاح و صلاح بهره مىگيرد و نقش بيشترى نسبت به هدايت مردم و مظاهر لطف الهى برعهده دارد و اگر اين مراتب تا حد ناسوتى و پست مادى برسد ؛ انسان در جايگاه حيوانات قرار مىگيرد و مقام او در پايينترين درجهء وجود از شأنيّت و صلاحيّت بيرون مىشود كه خداوند در حق چنين موجوداتى مىفرمايد :
أُوْلئِكَ كَالأْنْعمِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُوْلئِكَ هُمُ الْغفِلُونَ » « 1 »
آنان مانند چهارپايانند بلكه گمراهترند ؛ اينانند كه بىخبر و غافل [ ازمعارف و آيات خداى ] اند .
اينان همان كافران و منافقان هستند كه درهاى هدايت و سعادت را به سوى خود بستهاند و تنها از راه شكم و شهوت و مال اندوزى اتلاف عمر مىكنند .
خداوند منان از جمله منتهايى كه بر سر ما مسلمانان گذاشته است اين كه پيامبر راهنمايى براى هدايت ما برگزيده است :
لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُواْ عَلَيْهِمْ ءَايتِهِ وَيُزَكّيهِمْ وَيُعَلّمُهُمُ الْكِتبَ وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِى ضَللٍ مُّبِينٍ » « 2 »
يقيناً خدا بر مؤمنان منّت نهاد كه در ميان آنان پيامبرى از خودشان برانگيخت كه آيات او را بر آنان مىخواند و [ از آلودگىهاى فكرى و روحى ] پاكشان مىكند ، و كتاب و حكمت به آنان مىآموزد ، و به راستى كه آنان پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند .
منّت از منّ به معناى سنگى است كه براى وزن كردن اجناس به كار مىبرند .
هامش
( 1 ) - أعراف ( 7 ) : 179 .
( 2 ) - آل عمران ( 3 ) : 164 .