از عذاب به اندازهء چشم به هم زدنى روحشان در بدنشان قرار نمىگرفت . . .
دلهايشان محزون ، همگان از آزارشان در امان ، بدنهايشان لاغر ، نيازهايشان سبك ، ونفوسشان با عفت است .
سوز اشتياق كه همراه با درد و واهمه است ، دواى اميد رسيدن به محبوب است كه هر عارفى را از لذتها و شيرينىها دور مىسازد و سختىها و اضطرابها او را آماده مىكند .
امام صادق عليه السلام در باب شوق و حب خداوند ؛ مشتاق را چنين توصيف مىفرمايد :
مشتاق كسى است كه اشتهاى غذا نداشته و از آشاميدنىهاى لذيذ بهره نبرده .
هرگز خواب راحت نداشته و با كسى انس به گرمى پيدا نكرده و خانهاى براى خود اختيار ننموده و در ميان آبادىها سكونت نگرفته ، پوشاك نرم و لطيف در برنگرفته ، بريك حال قرار ندارد ، شب و روز سرگرم عبادت است . تمام اميدها و هدف او رسيدن به مطلوب شوق اوست و در همه حال با زبان شوق از دل آرزومند مناجات مىكند . « 1 »
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 67 / 24 ، باب 43 ، حديث 24 ؛ مصباح الشريعة : 196 ، باب 94 .