را با جنگ يا صلح كم و زياد نمود ، بلكه اين مرز در قلب آدمى بر پايهء تكوين و فطرت بنا نهاده شده است .
پس به اين خاطر درست گفتهاند كه : نجاست كافر ، ذاتى است تا حد و مرز روشنى در بين مردم با ايمان و اهل كفر وجود داشته باشد . اگر مسلمانان جهان از همه ابعاد از كافران تبرى ودورى مىجستند ، هرگز سلطه ، آنان بر مناطق مسلمان نشين ميسر نمىشد ، ولى غافل از اين كه آميزش دولتها و روابط ملتها سبب نفوذ ناپاكان در حريم مسلمانان شده است و بسيارى از ارزشهاى معنوى و عزت و حرمت ميهنى و پاكى دانش و تغذيه و معاشرت ، به آتش كفر و فتنه نابوده شده است .
پيامبر عزيز اسلام صلى الله عليه و آله به چنين مسألهاى بسيارى حسّاس بود كه منّتى از مشركان بر سر مسلمانان نباشد ، حتى در جنگها كمترين كمكى كه تأييد كفر و شرك باشد درخواست ننمود و ذمّه و امان را از كسانى كه پشتيبان و همزيست آنان باشند ، برداشتند .
رسول اللّه صلى الله عليه و آله فرمود :
إِنَّا لانَسْتَعينُ بِمُشْرِكٍ . . . ، إِنَّا لانَسْتَعِينُ بِالْمُشْرِكينَ عَلَى الْمُشرِكينُ . « 1 »
ما از مشرك كمك نمىگيريم . . . ما در برابر مشركان از مشركان يارى نمىجوييم .
و نيز فرمود :
لاتَستَضيئُوا بِنارِ الْمُشرِكينَ . « 2 »
از روشنايى آتش مشركان ، بهره نگيريد .
هامش
( 1 ) - كنز العمال : 4 / 358 ، حديث 10887 - 10888 .
( 2 ) - كنز العمال : 16 / 21 ، حديث 43759 .