شرار بندگانت را بر دلم بپوشان ، و انس گرفتن به خودت و عاشقانت و اهل طاعتت را به من ارزانى دار .
ميل و شادابى و نورانيّت قلب ، در ترس از خدا
قرب بنده به پروردگار مانند نزديكى آهن به آتش است كه هر اندازه آهن به مركز شعلهء آتش نزديكتر شود ، آثار و ويژگىهاى آتش ، بيشتر در آهن آشكار مىشود . تا جايى كه آهن در اثر نزديكى به آتش ، آن چنان سرخ و تفتيده مىشود كه همه ويژگىهاى آتش را از خود بروز مىدهد .
حرارت و گرما و سوزش و نور و روشنايى در قلب بندهء خدا در اثر قرب به حق همچنين است ؛ همانطور كه زمين به نور پروردگارش منور گرديد .
وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبّهَا » « 1 »
و زمين به نور پروردگارش روشن مىشود .
و يا در زيارت جامعه كبيره خطاب به ائمه اطهار عليهم السلام آمده است :
وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِكُمْ . « 2 »
و زمين به نور شما ( اهل بيت ) روشنايى يافته است .
بنده در اثر نزديك شدن به حضرت حق ، اسما و صفات و آثار پروردگار در او نمايان شده ، به گونهاى كه در همهء صفات كمالى ، ظهورى در آفريدگانش مىشود و همه اعضا و جوارح از جمله قلب كه جايگاه خوف و رجاست هم آينه نماى حق مىشود و خوف از او هم سبب خوف ديگر موجودات مىگردد .
حضرت صادق عليه السلام به نقل از نوشته تورات فرمود :
هامش
( 1 ) - زمر ( 39 ) : 69 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 99 / 132 ، باب 8 ، حديث 4 ؛ البلد الأمين : 302 .