[ « 18 » فَقَصَدْتُكَ ؟ يَا إِلَهِي بِالرَّغْبَةِ وَ أَوْفَدْتُ عَلَيْكَ رَجَآئِي بِالثِّقَةِ بِكَ « 19 » وَ عَلِمْتُ أَنَّ كَثِيرَ مَا أَسْالُكَ يَسِيرٌ فِي وُجْدِكَ وَ أَنَّ خَطِيرَ مَا أَسْتَوْهِبُكَ حَقِيرٌ فِي وُسْعِكَ وَ أَنَّ كَرَمَكَ لَا يَضِيقُ عَنْ سُؤَالِ أَحَدٍ وَ أَنَّ يَدَكَ بِالْعَطَايَا أَعْلَى مِنْ كُلِّ يَدٍ ]
روى اين حساب ، با اشتياق و شوق آهنگ تو كردم ، و از باب اطمينان به تو ، اميدم را به جانب حضرتت آوردم ، و دانستم آنچه را از تو مىخواهم ، هر چند زياد باشد ، در كنار داراييت اندك است ، و چيزهاى با ارزشى كه بخشش را از تو درخواست مىكنم ، در جنب تواناييت كوچك و بى مقدار است ، و دايرهء كرم و بزرگواريت با تقاضاى هيچ كس تنگ نمىشود ، و دست بخشندگيت از هر دستى برتر است .
قدرت بخشش و لطف حق
از خصلتهاى كريمانهء خداوند ، بخششهاى بزرگ و بدون عوض است مانند عقل و قوّه فهم و شعور كه فرماندهء اصلى زندگى انسان و راهنماى جادّه هدايت بشر به سوى خوشبختى و نيك سرانجامى است .
خردها از عطاياى الهى هستند ولى كمال ادب به صورت اكتسابى و تلاش به دست مىآيد .
در محضر امام رضا عليه السلام سخن از عقل و ادب به ميان آمد ، حضرت فرمود :