حاجت حاجتمند در صورت امكان امرى واجب است .
اگر در جامعهاى طاغوتى سبز شود و مركز قدرت و ثروت گردد و اعلام نمايد كه هر كس امور مرا اداره كند خواسته هايش را برآورده مىكنم و نيازش را بر طرف مىنمايم ، روى آوردن افراد به او عملى زشت و كارى ناروا و كمك به هدم اسلام و مسلمين و تعاون بر اثم و عدوان است .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
اگر مردم به بنى اميه نمىپيوستند و ادارهء امور آنان را به دست نمىگرفتند و نياز و حاجت خود را با اتصال به آنان تأمين نمىكردند ، اين همه بلا به سر اوليا و امامان نمىآمد و اسلام از اين همه ضربات سنگين آنان صدمه نمىخورد ! ! « 1 » آرى ، عرض حاجت و نياز در اين صورت به غير خدا عملى زشت و موجب حرمان و فوت احسان است ، ولى جايى كه رجوع به خلق به اذن شرع مطهر انجام بگيرد ، بدون اين كه رجوع كننده استقلالى براى رجوع شونده قائل باشد و بلكه رجوع شونده را واسطه فيض بين خود و خدا بداند و از آن بالاتر روا شدن حاجتش را از خدا و عنايت و لطف او ببيند و از واسطه غفلت داشته باشد عين توحيد و محض اخلاص است .
حاجت و قضاى آن در قرآن
آياتى از قرآن كه در باب حاجت است :
وَانْفِقُوا مِمّا رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ انْ يَأْتِىَ احَدَكُمُ الْمَوْتُ فَيَقُولَ رَبِّ لَوْلا
هامش
( 1 ) - الكافى : 5 / 106 ، حديث 4 ؛ تهذيب الاحكام : 6 / 331 ، باب 93 ، حديث 41 .