كَرامَةٌ . « 1 »
بلا براى ستم پيشه تأديب و براى اهل ايمان امتحان و براى انبيا درجه و مقام و براى اوليا كرامت است .
حضرت سيد الشّهداء عليه السلام در دعاى عرفه به محضر حضرت حق عرضه مىدارد :
الهى ما الْطَفَكَ بى مَعَ عَظيمِ جَهْلى ! وَ ما ارْحَمَكَ بى مَعَ قَبيحِ فِعْلى ! « 2 »
اى خداى من ! با اين كه به مقام شامخ ربوبى تو و به موقعيّت واقعى خود در جهان هستى نادانم ، اما چه الطاف شايانى كه شامل حالم نفرمودهاى ! و با اين كردارهاى ناشايستم چه رحم و عطوفتى كه برايم ابراز نمىكنى !
« نادانى ما به موجوديت خود از يك طرف ، جهل ما به عظمت و لطف تو از طرف ديگر ، مانع جريان لطف عمومى تو نخواهد گشت .
ما چگونه مىتوانيم ريزش فيض عظيم تو را در هر لحظه به تمام كاينات و موجود انسانى درك كنيم ؟ ما كه محبوس قوانين طبيعت هستيم و براى ما بسيار مشكل است كه جريانات زير بناى كون و فساد را درك كنيم . ما چشم به دنيا گشوده و هميشه درخشندگى نور وجود را بر در و ديوار اجزاى تمام موجودات مشاهده نمودهايم . ما آن شيشههاى شفافيم كه نور دائماً در آن نفوذ مىكند و او گمان مىنمايد نور از خود آن شيشه است .
روح ما را در لانهء كوچكى به نام بدن جا دادهاى و مانند آن كرم ناچيز كه تمام موجوديت خود را ساخته شده در لانهء محقر يك شاخه درختى مىبيند و درك نمىكند كه درخت به واسطهء ريشهء نهفته در زمين آب را جذب نموده و تا بلندترين شاخه و كوچكترين برگ ، حيات خود را مرهون همان آب است و همان آب است
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 78 / 198 ، باب 1 ، حديث 55 ؛ مستدرك الوسائل : 2 / 437 ، باب 65 ، حديث 24000 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 95 / 225 ، باب 2 ، اعمال مخصوص يوم عرفة ؛ إقبال الأعمال : 348 ، دعاى عرفه .