و معصومان نرسد ، ولى منع حضرت او بسيار كم و عطاى حضرت رب العزّه بى شمار و بيرون از حد و وصف و عقل و انديشه و فكر ما بنى آدم است .
وَما اصابَكُمْ مِنْ مُصيبَةٍ فَبِما كَسَبَتْ ايْدِيكُمْ وَ يَعْفُوا عَنْ كَثيرٍ » « 1 »
و هر آسيبى به شما رسد به سبب اعمالى است كه مرتكب شدهايد ، و از بسيارى [ از همان اعمال هم ] درمىگذرد .
امام على عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل مىفرمايد :
خَيْرُ آيَةٍ فى كِتابِ اللّهِ هذِهِ الْآيَةُ . يا عَلِىُّ ما مِنْ خَدْشِ عُودٍ وَلا نَكْبَةِ قَدَمٍ الّا بِذَنْبٍ ، وَما عَفَا الّلهُ عَنْهُ فِى الدُّنْيا فَهُو اكْرَمُ مِنْ انْ يَعُودَ فيهِ ، وَ ما عاقَبَ عَلَيْهِ فى الدُّنْيا فَهُوَ اعْدَلُ مِنْ انْ يَثْنِىَ عَلى عَبْدِهِ . « 2 »
بهترين آيه در قرآن مجيد اين است : اى على ! خراشى از چوبى بر بدن نمىرسد و قدمى به لغزش نمىافتد ، مگر نتيجهء گناهى است كه از عبد سر زده است . آنچه خداوند در دنيا مىبخشد گرامىتر از آن است كه درقيامت نسبت به آن تجديد نظر كند و آنچه را در دنيا عقوبت مىنمايد عادلتر از آن است كه در آخرت يك بار ديگر كيفر دهد .
در اين جا ممكن است اين شبهه پيش آيد كه آن همه بلا و رنج و مصيبتى كه به انبيا و ائمه و اوليا وارد شد ، مگر نتيجه گناه بوده است ؟ آنان كه داراى مقام عصمت و مصونيت از گناهند ، اين مسئله را چگونه بايد حل كرد ؟
امير المؤمنين عليه السلام در پاسخ اين شبهه مىفرمايد :
انَّ الْبَلاءَ لِلظّالِمِ ادَبٌ ، وَ لِلْمُؤْمِنِ امْتِحانٌ ، وَ لِلَانْبياءِ دَرَجةٌ ، وَ لِلْاوْلياءِ
هامش
( 1 ) - شورى ( 42 ) : 30 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 70 / 316 ، باب 137 ، ذيل حديث 3 ؛ مجمع البيان فى تفسير القرآن : 9 / 53 ، ذيل آيهء 30 سورهء شورى .