و چون آنها عملى كه قابل سنجش و ارزش باشد ندارند ، لذا روز قيامت وزن و ميزانى براى آنها برپا نخواهيم كرد .
چرا كه توزين و سنجش مربوط به جايى است كه چيزى در بساط باشد ، آنها كه چيزى در بساط ندارند چگونه توزين و سنجشى داشته باشند .
سپس ضمن بيان كيفر آنها سوّمين عامل انحراف وبدبختى و زيانشان را بيان كرده مىگويد : كيفر آنها جهنّم است به خاطر آن كه كافر شدند و آيات من و پيامبرانم را به باد استهزا و سخريه گرفتند .
و به اين ترتيب آنها سه اصل اساسى « مبدأ ، معاد و رسالت انبيا » را انكار كرده و يا بالاتر از انكار ، آن را به باد مسخره گرفتند . » « 1 » با توجه به يادآورى قسمتى بسيار اندك از احسان حضرت حق و اشاره به رحمت او و اين كه جدّاً بايد از عاقبت گناه ترسيد . سه جملهء اول دعا تا اندازهاى روشن شده باشد آنجا كه امام عليه السلام عرضه مىدارد :
خداوندا ، اى آن كه گناهان و از راه ماندگان و معصيت كاران به وسيلهء رحمتش فريادرس مىطلبند .
وقتى انسان به توفيق او بيدار شود و به اين معنا برسد كه اين همه نعمت حق ، محض عبادت و زندگى با صلاح و سداد و ادب و تربيت و رشد و كمال است ، و اين همه گناهى كه از او صادر شده ، خيانت به هدف پاك حضرت محبوب بوده و او وجود مباركى است كه توبه گناهكار و آشتى معصيت كار را با تجلى دادن رحمت و مغفرت و عفوش مىپذيرد ، با يارى جستن از رحمت بى نهايت در بى نهايتش او را به فريادرسى خود مىخواند و حضرت او هم خواستهء گنهكار تائب را اجابت مىكند ، به نحوى كه در پروندهء معصيت كار اثرى از معصيت نماند و از آتش روز قيامت هم مصونيت يابد .
هامش
( 1 ) - تفسير نمونه : 12 / 559 - 562 ، ذيل آيهء 103 - 104 سورهء كهف .