خدايا ! اى آن كه بيچارگان به ياد احسان و خوشرفتاريش به او پناه مىبرند . كدام احسان بالاتر از اين كه مشتى خاك مرده را تبديل به موجودى زنده ، همراه با عقل و شعور و فطرت و وجدان كرد و براى رسيدنش به مقام قرب و وصال و لقا و رضا ، انبيا و امامان و كتب آسمانى را بدرقهء راهش نمود .
انسان وقتى متذكّر احسانهاى مادى و معنوى حضرت او مىشود ، دريغش مىآيد كه به شكر اين همه احسان برنخيزد و كدام شكرى بالاتر از اين كه تمام گناهان را ترك كند و به حقايق و واقعيتها روى آورد و گذشتهء آلوده خود را با توبه حقيقى جبران كند .
و اى خداوندى كه خطاكاران از ترس او به شدت گريه سر مىدهند . راستى ، چرا گناهكار از آن همه گناه خود كه تيشه به ريشهاش بوده و سبب انهدام شخصيتش با معاصى فراهم آمده و از اين طريق به خود و ديگران ضربهء كارى زده و حضرت حق را به غضب آورده و آتشى سنگين و عذابى اليم به خاطر آن همه جنايت براى خود فراهم آورده ، نترسد و غرق در وحشت نباشد ؟
يارب از رحمت رها از قيد زحمت كن مرا * فارغ از بيم و اميد و رنج و راحت كن مرا
آنچه مىپويم مجاز است آنچه مىجويم مجاز * روى دل زين گمرهى سوى حقيقت كن مرا
در دل تاريكم افكن از تجلّى پرتوى * همچو آيينه سراپا غرق حيرت كن مرا
زين نحوست بار عمر عاريت در زحمتم * مگر راحت بخشش و از اهل سعادت كن مرا
گرچه باشد نامهء من چون دل كافر سياه * همچو مؤمن روسفيد اندر قيامت كن مرا