از مراحل امور خداوند در عبوديت اين است كه گناهى را مىبخشد و رنجى را بر طرف مىسازد ، گروهى را بالا مىبرد و ديگرانى را مىكوبد . گاهى بندگانى را ناز و نوازش مىدهد و برخى را به بلايى چوب مىزند و در حقيقت خداوند با اين حالات گوناگون با موجودات و بندگان عشق مىكند ، حالى مىدهد و حالى مىگيرد تا او را بشناسند .
پيروز كسى است كه امروز در عمل خود را بسازد و كوتاهىهاى ديروز را جبران نمايد ، دنيا كه ساعتى بيش نيست لحظهاى دردى و لحظهاى شادى ، از آينده هم خبرى نداريم . پس آن ساعت را در طاعت باشيم بهتر است يا در معصيت غرق باشيم ؟ !
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
ما مَنْ يَوْمٍ يَاْتى عَلَى ابْنِ آدَمَ إِلَّا قالَ ذَلِكَ الْيَوْمُ : يَابْنَ آدَمَ ، أَنَا يَوْمٌ جَدِيدٌ وَ أَنَا عَلَيْكَ شَهِيدٌ . فَافْعَلْ بِى خَيْراً وَ اعْمَلْ فِىَّ خَيْراً ، أَشْهَدْ لَكَ يَوْمَ القِيامَةِ ، فَإِنَّكَ لَنْ تَرانى بَعْدَهَا أَبَداً . « 1 »
هيچ روزى بر فرزند آدم نيايد مگر اين كه آن روز بگويد : اى پسر آدم ! من روزى نو هستم و بر تو گواهم پس به وسيلهء من كار نيك كن و در من نيكى به جاى آر ، تا در روز قيامت به سود تو گواهى دهم ، چه ديگر مرا هرگز نخواهى ديد .
برخى بزرگان گفتهاند :
اين فرمايش حضرت زبان حال مىباشد كه سزاوار است مؤمن به گوش دل بگيرد و عمل كند هر چند به اين حقيقت اشاره دارد كه زمان پر و زمان خالى در آخرت عبارت از بروز درون زمانها يعنى تجلّى ظرف زمان به صورت مظروف آن
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 523 ، حديث 8 ؛ بحار الأنوار : 7 / 325 ، باب 16 ، حديث 20 .