اگر نورانيت نورِ روز كه پرتويى از سرچشمهء نور خورشيد است و تاريكى و سكوت شب كه از پنهانى منبع نور آفتاب است به صورت يكنواخت و پيوسته بود ، سردى و گرمى بر اوضاع عالم غلبه مىكرد و همهء موجودات نابود مىشدند ولى خداوند اين دو را پشت سر يكديگر قرار داده تا بستر زندگى و كوشش در كرهء زمين آماده گردد . و اين از موهبتهاى خداوند كريم است كه همه زمينههاى حيات و بقاى آدمى را فراهم مىسازد ولى آدميزاده ناسپاس با كفران و طغيان خود را هلاك مىسازد و راه سعادت و كاميابى را به جهنم سوزان ختم مىكند .
امام سجّاد عليه السلام در دعايش هنگام رؤيت هلال چنين زمزمه مىفرمود :
أَيُّهَا الْخَلْقُ الْمُطِيعُ الدَّائِبُ السَّرِيعُ الْمُتَرَدِّدُ فِي مَنَازِلِ التَّقْدِيرِ ، الْمُتَصَرِّفُ فِي فَلَكِ التَّدْبِيرِ آمَنْتُ بِمَنْ نَوَّرَ بِكَ الظُّلَمَ وَ أَوْضَحَ بِكَ الْبُهَمَ وَ جَعَلَكَ آيَةً مِنْ آيَاتِ مُلْكِهِ وَ عَلَامَةً مِنْ عَلَامَاتِ سُلْطَانِهِ وَ امْتَهَنَكَ بِالزِّيَادَةِ وَ النُّقْصَانِ وَ الطُّلُوعِ وَ الْأُفُولِ وَ الْإِنَارَةِ وَ الْكُسُوفِ فِي كُلِّ ذَلِكَ أَنْتَ لَهُ مُطِيعٌ وَ إِلَى إِرَادَتِهِ سَرِيعٌ . « 1 » اى آفريده فرمانبردار و پويندهء دائم و شتابان ، رفت و آمد كنندهء در منازل معيّن شده و تصرف كنندهء در فلك تدبير ، ايمان آوردم به كسى كه به سبب تو تاريكىها را روشن كرد ، آنچه را با حواس به سختى مىتوان يافت ، به وسيلهء تو آشكار ساخت و تو را دليلى از دلايل فرمانرواييش بر هستى و نشانهاى از نشانههاى سلطنت و قدرتش قرار داد و تو را به زيادى و نقصان وطلوع و غروب و تابندگى و گرفتگى ، به خدمت گرفت . در تمام اين حالات فرمانبردار اويى و به سوى خواستهاش شتابانى .
هامش
( 1 ) - صحيفهء سجّاديه : دعاى 43 .