امام على عليه السلام مىفرمايد :
وَ مَنِ اقْتَصَرَ عَلى بُلْغَةِ الْكَفافِ فَقَدِ انْتَظَمَ الرَّاحَةَ ، وَ تَبَوَّا خَفْضَ الدَّعَةِ . « 1 »
آن كه به مقدار كفافش اكتفا كند به آسودگى پيوسته و در خوشى جاى گرفته است .
در جاى ديگر مىفرمايد :
شگفتا از اين انسان با رسيدن به چيزى كه از دستش نمىرفت خوشحال مىشود و براى از دست دادن چيزى كه به آن نمىرسيد ، اندوهگين مىشود ؛ حال آن كه اگر مىانديشيد مىيافت كه كارش تدبير شده است و روزى او مقدر گشته و به آنچه ميسر اوست بسنده مىكرد و به آنچه برايش دشوار است نمىپرداخت . « 2 » در حديث معراج آمده است كه خداوند مىفرمايد :
هر كه براى خشنودى من عمل كند ، سه خصلت با او همراه كنم : شكرى را به او بشناسانم كه با جهل آميخته نباشد ، و ذكرى را كه با فراموشى نياميخته باشد ، و محبتى را كه محبّت مخلوقات را بر محبت بر من ترجيح ندهد . « 3 » امام عارفان و اسوهء سالكان راه حقيقت در وصف سالك راه خدا مىفرمايد :
قَدْ احْيى عَقْلَهُ وَ أَماتَ نَفْسَهُ حَتَّى دَقَّ جَليلُهُ وَ لَطُفَ غَليظُهُ وَ بَرَقَ لَهُ لامِعٌ كَثيرُ الْبَرْقِ فَابانَ لَهُ الطَّريقَ وَ سَلَكَ بِهِ السَّبيلَ وَ تَدافَعَتْهُ الأَبوابَ إلى بابِ السَّلامَةِ ، وَ دارِالإِقامَةِ وَ ثَبَتَتْ رِجلاهُ بِطُمَأنِينَةِ بَدَنِهِ فى قَرارِ الأَمْنِ وَ
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : حكمت 371 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 75 / 54 ، باب 16 ، حديث 99 ؛ تحف العقول : 215 .
( 3 ) - بحار الأنوار : 74 / 28 ، باب 2 ، حديث 6 ؛ ارشاد القلوب ، ديلمى : 1 / 204 .