تا تو را [ در ميان مشركان از داشتن شريك ] بسيار و فراوان تنزيه كنيم ، * وبسيار به يادت باشيم .
يعنى هنگامى كه موسى عليه السلام مىگويد : سخنم را بفهمند مرادش اين است كه : از زبان من به وجود خدا ايمان آورند و به ياد پروردگار باشد و بسيار او را تسبيح و ستايش كنند ؛ پس هدف نهايى موسى عليه السلام همان ستايش و بيان عطاياى خداوند است .
مرحوم علامه طباطبايى در اين زمينه مىفرمايد :
« ذكر و تسبيحى كه با وزارت هارون هم ارتباط داشته باشد ؛ ذكر و تسبيح علنى و در بين مردم است نه در خلوت و نه در دل ؛ زيرا ذكر و تسبيح در خلوت و قلب ، هيچ ارتباطى با وزارت هارون ندارد ، پس مراد اين است كه آن دو در بين مردم و مجامع عمومى و مجالس آنان ، هر وقت كه شركت كنند ، ذكر خداى را بگويند ، يعنى مردم را به سوى ايمان دعوت نموده و نيز او را تسبيح گويند .
در نتيجه اين امر يعنى رسالت و دعوت در پيروزيش سخت محتاج به تنزيه تو از شرك و ذكر ربوبيت و الوهيت تو دارد ، تا در اثر كثرت اين دو ياد تو در دلهاشان رخنه كرده ، رفته رفته به خود آيند و ايمان آورند . و اين ذكر و تسبيح بسيار ؛ كارى نيست كه از من به تنهايى برآيد ، پس هارون را وزيرم كن تا به اتفاق او بسيار تسبيح و ذكر تو گوييم ، بلكه به اين وسيلهء امر دعوت ، موفقيتى به دست آورد و سودى بخشد . » « 1 » در اين جا انطلاق از طلق لسان به معناى جارى و روان بودن زبان و شيوايى و شيرين سخنى است . و منت به معناى نعمت سنگين و بزرگ است .
خلاصه اين كه مراد حضرت سجاد عليه السلام در اين فراز اين است كه زبان و شيرين
هامش
( 1 ) - تفسير الميزان : 14 / 147 - 148 ، ذيل آيات 27 تا 34 سورهء طه .