وَابْراهيمَ الَّذى وَفّى » « 1 »
و [ يا به آنچه در صحيفههاى ] ابراهيم [ است ] همان كه به طور كامل [ به پيمانش با خدا ] وفا كرد [ آگاهش نكردهاند ؟ ] .
اهل خوف و سلامت در قيامت
طمع و اميد به مغفرت و رحمت ، بدون ايمان و عمل ، محصول جدايى انسان از خوف ممدوح است . اگر بر گذشتهء منهاى طاعت و آلوده به گناه و معصيت ، و بر آيندهاى كه براى تهيدستان از عبادت و ايمان و اخلاق جز نقمت و عذاب دردناك ابدى نيست ، خائف بوديم و اين خوف ما خوفى جدّى و قطعى بود ، به اين طمع و اميد غلط دچار نمىشديم و در عبادت و طاعت ، فقير و تهيدست نمىمانديم و ظرف وجودمان ازانواع معاصى ظاهره و باطنه پُر نمىشد و زمينهء دچار شدن به نقمت براى ما فراهم نمىگشت . بياييد همچون سيّد سجّاد ، آن عاشق واله ، آن عابد زاهد ، آن امام معصوم كه عبادات و اخلاقيات و ايمان و نالههاى شبانه و طاعات روزانهاش جهان را به بهت و حيرت انداخته ، به پيشگاه حضرت محبوب دست به دعا برداشته و در كمال تضرّع و زارى عرضه بداريم :
« وَأعْتِقْ رِقابَنا مِنْ نَقِمَتِك »
الهى ! اى اميد اميدواران ، اى آرامش قلب عاشقان ، اى محمود حامدان ، اى انيس ذاكران ، اى جليس شاكران ، ما را از عذاب و كيفر فردا ، و جريمههاى روز قيامت ، و در يك كلمه از نقمت آزاد فرما .
سلامت فرداى قيامت از آنِ اهل خوف و ترس است و نجات از نقمت و عذاب
هامش
( 1 ) - نجم ( 53 ) : 37 .