فيهِ مِنْ رُوحِى » « 1 » .
ملا مهدى نراقى كه از اعاظم فقها و دانشمندان و فيلسوفى بزرگ و عارفى كم نظير و عاشقى واله و محبّى صادق است ، در مقدمهء كتاب « جامع السعادات » در عظمت معنوى انسان مىفرمايد :
« سپاس و ستايش خداى را كه انسان را بيافريد ، و وى را در زمرهء كاينات در مرتبهء برين قرار داد ، و او را رونوشتى ساخت از عوالم امكان كه پديد آورده است .
شگفتىهاى قدرت فراگير و بى پايان ، و عجايب عظمت آشكار و نمايان خود را در او ظاهر ساخت . در وجود او ناسوت را به لاهوت پيوند داد ، و در هستى او حقايق عوالم مُلك و ملكوت را به وديعت نهاد . طينت وى را از نور و ظلمت بسرشت ، و در ذاتش انگيزههاى خيرات و شرور بهم آميخت . خميرهء هستيش را از مواد ناهمگون عجين كرد ، و نيروها و صفتهاى متضاد را در او گرد آورد ، آنگاه وى را به تربيت و تهذيب اين قوا و صفات به نحو قوام و تعادل فرا خواند ، و بعد از آن كه راه تهذيب آنها را برايش هموار ساخت وى را به نيكوداشتِ آنها برانگيخت . » « 2 » آنچه را از واقعيتهاى باطنى و حقايق ملكوتى نسبت به انسان دانستى ، به صورت قوّه و استعداد در آدمى جاى دارد ، كه به هدايت وحى و اتّصال به نبوّت انبيا و امامت امامان بايد به فعليت برسد ، تا انسان از مقامات بسيار بلندى كه برايش مقرّر شده بهرهمند گردد . در اين نقطه است كه جايگاه تربيت و تزكيه و نقش انبيا و امامان ، معلوم مىشود .
در معارف الهيّه آمده :
هامش
( 1 ) - حجر ( 15 ) : 29 . پس چون او را درست و نيكو گردانم و از روح خود در او بدمم .
( 2 ) - علم اخلاق اسلامى : 1 / 25 ؛ جامع السعادات : 1 / 30 .