قرآنى كه مىگويد :
إنَّ أكْرَمَكُمْ عِنْدَاللّهِ أتْقاكُمْ » « 1 »
بىترديد گرامىترين شما نزد خدا پرهيزكارترين شماست .
چگونه اين تبعيض غير منطقى را مىپسندد ؟
قرآنى كه در آيات مختلفش به ظالمان و فاسقان لعن مىكند و آنها را مستوجب عذاب الهى مىشمرد ، چگونه اين « مصونيّت غيرمنطقى صحابه » را در برابر كيفر الهى مىپسندد ؟ آيا اين گونه لعنها و تهديدهاى قرآن قابل استثناست و گروه خاصّى از آن خارجند ؟ براى چه و چرا ؟
از همه گذشته آيا چنين حكمى به منزلهء چراغ سبز دادن به صحابه نسبت به هر گونه گناه و جنايت محسوب نمىشود ؟
ثالثاً : اين حكم با متون تاريخ اسلامى به هيچ وجه سازگار نيست ؛ زيرا بسيار كسان بودند كه روزى در رديف مهاجران و انصار بودند و سپس از راه خود منحرف شدند و مورد خشم و غضب پيامبر صلى الله عليه و آله كه توأم با خشم و غضب خداست قرار گرفتند . آيا در آيات قرآن داستان ثعلبة بن حاطب انصارى را نخوانديم كه چگونه منحرف گرديد و مغضوب پيامبر صلى الله عليه و آله شد .
روشنتر بگوييم : اگر منظور آنها اين است كه صحابهء پيامبر عموماً مرتكب هيچ گناهى نشدند و معصوم و پاك از هر معصيتى بودند اين از قبيل انكار بديهيّات است .
و اگر منظور آن است كه آنها گناه كردند و اعمال خلافى انجام دادند باز هم خدا از آنها راضى است ، مفهومش اين است كه خدا رضايت به گناه داده است .
چه كسى مىتواند طلحه و زبير كه در آغاز از ياران خاصّ پيامبر بودند و همچنين عايشه همسر پيامبر صلى الله عليه و آله را از خون هفده هزار نفر مردم مسلمانى كه خونشان در
هامش
( 1 ) - حجرات ( 49 ) : 13 .