ميدان جنگ جمل ريخته شد تبرئه كند ؟ آيا خدا به اين خونريزىها راضى بود ؟
آيا مخالفت با على عليه السلام خليفهء پيامبر كه اگر فرضاً خلافتِ منصوص او را نپذيريم حدّاقل با اجماع امّت برگزيده شده بود ، و شمشير كشيدن به روى او و ياران وفادارش چيزى است كه خدا از آن خشنود و راضى باشد ؟
حقيقت اين است كه طرفداران فرضيّهء « تنزيه صحابه » با اصرار و پافشارى روى اين مطلب ، چهرهء پاك اسلام را كه همهجا ميزان شخصيّت اشخاص را ايمان و عمل صالح قرار مىدهد زشت و بدون منظر ساختهاند .
آخرين سخن اين كه : رضايت و خشنودى خدا كه در آيهء فوق است روى يك عنوان كلّى قرار گرفته و آن هجرت و نصرت و ايمان و عمل صالح است . تمام صحابه و تابعان مادام كه تحت اين عناوين قرار داشتند مورد رضاى خدا بودند ، و آن روز كه از تحت اين عناوين خارج شدند از تحت رضايت خدا نيز خارج گشتند .
از آنچه بازگو شد به خوبى روشن مىشود كه گفتار مفسّر دانشمند امّا متعصّب ، يعنى نويسندهء « المنار » كه در اين جا شيعه را به خاطر عدم اعتقاد به پاكى و درستى همهء صحابه ، مورد سرزنش و حمله قرار مىدهد كمترين ارزشى ندارد . شيعه گناهى نكرده ، جز اين كه حكم عقل و شهادت تاريخ و گواهى قرآن را در اين جا پذيرفته و به امتيازات واهى و نادرست متعصّبان گوش فرا نداده است . » « 1 »
جنايتهاى معاويه
علماى مكتب خلفا معاوية بن ابى سفيان را كاتب وحى و صحابى رسول خدا صلى الله عليه و آله مىدانند و به قول فخر رازى و صاحب تفسير « المنار » در ذيل آيهء قبل و حديث حميد بن زياد ، عادل و مجتهد و مورد وثوق و اهل نجات و رضايت حق مىدانند ، در حالى كه كتب سنّى و شيعه گوشهاى از اعمال معاويه را به شرح زير
هامش
( 1 ) - تفسير نمونه : 8 / 99 - 111 ، با كمى تلخيص .