زندگى حقيقى از ديدگاه روايات
اگر انبيا نبودند و مكتب پربار اسلام از روز نخست در جامعهء بشريت نبود انسان چه سرنوشتى داشت ؟ امروز اگر جهان بشريت به كلى از دعوت پيامبران بيگانه شود و ارزشهاى خشك و بىنور مادى را جانشين ارزشهاى الهى كه در قالب دعوت انبيا منعكس شده است بنمايد ، دنياى وحشتناكى خواهيم داشت .
امام على عليه السلام در اين زمينه مىفرمايد :
لاحياةَ إِلَّا بالدِّينِ وَ لامَوتَ الَّا بِجُحُودِ اليَقينِ ، فَاشْرَبُوا العَذْبَ الفُراتَ يُنَبِّهْكُم مِنْ نَوْمَةِ السُّباتِ ، وَ إِيَّاكُم وَ السَّمائِمِ المُهْلِكاتِ . « 1 »
زندگى جز به ديندارى نيست و مرگ جز با از دست دادن يقين نيست ، پس از آب شيرين و گوارا بنوشيد تا شما را از خواب غفلت بيدار كند و از سموم كشنده بپرهيزيد .
بنابراين يكتاپرستى مايهء حيات جان بشر است و اميدوارى به عمل به دين خدا و زنده نگه داشتن دل به سلوك با صاحبدلان كه راه حق را پيمودهاند ؛ همان گونه كه حضرت على عليه السلام مىفرمايد :
مُعاشَرَةُ ذَوي الفَضائِل حَياةُ القُلوبِ . « 2 »
ارتباط با دارندگان فضيلتها مايهء زندگى دلهاست .
آبادى دل و جانها به ارتباط صحيح با بزرگان اهل وحى و فضل است . و هر چه انسان به كانون ارزشها نزديكتر باشد از انحراف و گمراهى مصون مىماند . اين
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 74 / 417 ، باب 15 ، حديث 40 ؛ الارشاد ، شيخ مفيد : 1 / 296 .
( 2 ) - غرر الحكم و درر الكلم : 429 ، حديث 9785 .