كروموزوم قرار دارد ، اين دانهها موقعيّت مهمّى در ساختمان هسته دارند .
3 - غشاء : يا پوستهء رويين كه آن نيز به نوبهء خود داراى دو قسمت دقيق است :
نخست قسمت بيرونى كه سلولزى و درخشنده و سخت مىباشد و داراى مجارى بسيار ريزى است كه آب و ساير موادّ لازم به درون آن نفوذ مىكند و ديگر قسمت درونى است كه در عين ظرافت ، در حفظ سلّول نقش مهمّى دارد .
ساختمان برگها :
شكل ظاهرى برگها بسيار مختلف و تناسب كاملى با وضع درخت از لحاظ ساختمان و چگونگى منطقهء روييدن گياه دارد . برگهاى نباتات كوهستانى و بيابانى كه از آب بهرهء كافى ندارند ، معمولًا ضخيم و كلفت و پوشيده از كركهاست كه از تبخير آبهاى دورنى آنها جلوگيرى مىكند ولى درختانى كه در كنار رودخانهها مىرويند داراى برگهاى پهن و نازك هستند كه تبخير آب به آسانى از آنها صورت مىگيرد . برگهاى زيرزمينى و برگهاى شناور در روى آب و برگهاى شناور در درون آب ، هر يك داراى شكل جالبى كاملًا متناسب با محيط زندگانى خود مىباشند . اگر برگى را از عرض برش داده و مقطع آن را زير ميكروسكوپ قرار دهيم هفت قسمت دقيق و ممتاز زيررا در آن مشاهده خواهيم كرد :
1 - پوست رويين كه معمولًا سخت و غيرقابل نفوذ و در واقع حافظ و نگهبان طبقات زيرين است . اين طبقه فاقد كلروفيل مىباشد .
2 - طبقهء بافتها و عضلات كلروفيلدار كه از سلّولهاى دراز منشورى شكلى تشكيل شده و دانههاى سبزينه در تمام قسمتهاى آن ديده مىشود . وظيفهء اين دانهها اين است كه در مقابل نور خورشيد گاز كربنيك هوا را جذب كرده و آن را به اكسيژن و كربن تجزيه كنند ، سپس كربن را در خود حفظ كرده و اكسيژن را به خارج بفرستند . البتّه اين عمل در رشد و نموّ نباتات از يك طرف و در تصفيهء هواى محيط