و حقيقت وجود برخيزد ، راهى از راههاى اعتراف به لاهوتيّت و صمديّت و ربوبيّت و فرديّت خود قرار داد و آن را علّت ازدياد رحمتش بر عباد اعلام كرد و راهى روشن براى طالب فضلش فرمود و دركمون و سرّ اين لفظ ، حقيقتِ اين معنى را كه سپاس و حمد ، اعتراف به مُنعم بودن او نسبت بر هر حمدى است ، جلوه داد ! !
از تحميدات امام صادق عليه السلام است :
الْحَمْدُ لِلّهِ بِمَحامِدِهِ كُلِّها عَلى نِعَمِهِ كُلِّها حَتّى يَنْتَهِىَ الْحَمْدُ إلى ما يُحِبُّ رَبّى وَيَرْضى . « 1 »
خداوند را به تمامى محامدش بر آنچه نعمت عنايت فرموده سپاس ، آن چنان سپاسى كه منتهى به محبّت و خشنودى پروردگارم گردد .
امام صادق عليه السلام از پدر بزرگوارش حكايت مىكند :
پيامبرى از پيامبران ، به پيشگاه مقدّس حقّ عرضه داشت :
الْحَمْدُ لِلّهِ كَثيراً ، حَمْداً طَيِّباً مُبارَكاً فيهِ كَما يَنْبَغى لِكَرَمِ وَجْهِكَ و عِزِّ جَلالِكَ فَأوحى اللَّهُ إليه : عَبْدى شَغَلْتَ حافِظيك والحافِظُ عَلى حافِظِيكَ . « 2 »
خداوند را سپاس فراوان ، سپاسى پاكيزه و مبارك آن گونه كه شايستهء كرامت وجه و عزّ جلال توست . خداوند به او وحى فرمود : از كثرت ثواب اين سپاس ، حافظان عمل و حافظان بر حافظانت را به شغل سنگينى در نوشتن ثواب واداشتى !
امام سجّاد حضرت علىّ بن الحسين عليهما السلام فرمود :
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 90 / 209 ، باب 7 ، حديث 1 ؛ قرب الاسناد : 4 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 90 / 209 ، باب 7 ، حديث 1 ؛ قرب الاسناد : 4 .