براى رويارويى با دزدان دريايى به حركت در مىآمدند . دزدان دريايى گروههاى مختلفى از كفّار هند بودند كه فرمانروايان آنها براى راه بستن بر بازرگانان ، آنها رامجهّز كرده ، و حقوق ماهيانهاى را برايشان تدارك ديده بودند و گاهى حملهاى موفقيّت آميز انجام مىدادند و از نظرها پنهان مىشدند ، امّا اين دزدان پس از آنكه اموال را مىگرفتند كسى را به اسارت نمىگرفتند بلكه آنان را درهر ساحلى كه بدان رو مىآوردند ، رها مىكردند . فرمانروايان ساحلى ، هميشه آنان را آزاد مىگذاردند و اموال غنيمتى را از آنان مىخريدند و اين كار را مايهء آبادى كشور خود مىدانستند . « 1 » با توجّه به مطالب گذشته ، مورّخان اتفاق نظر دارند كه كشتيهاى درياى سرخ و اقيانوس هند از چوبهاى بسيار محكم مانند چوب ساج و يا چوب نارگيل
ساخته ميشده است كه از نظر محكمى و استوارى و انعطاف پذيرى ومقاومت در برابر تأثيرات جوّى و دريايى شديد ، ممتاز بوده است . همچنين مورّخان معتقدند كه اين كشتيها نيز مانند كشتيهاى درياى مديترانه ، در ساختن آنها ميخهاى آهنى به كار نرفته است ، بلكه تختههاى آنها با طنابهاى بافته شده از ليف ، دوخته شده و به بوسيله ميخهاى چوبى درخت خرما ، نگه داشته شده است ، آنگاه باموادّ چربى مانند روغن كوسه ماهى ، « 2 » روغن مالى مىشود تا چوب آن در اثر برخورد با صخرههايى درياى فراوان كه در اين دريا وجود دارد ، مقاوم باشد با توجّه به اينكه كشتىهاى درياى مديترانه با قيرو چسب قيراندود مىشد ، درگذشته آن را يادآور شديم . ملاحظه مىشود ، ليفى را كه در دوختن اجزاى كشتىهابه كار مىبردند و به قنبار يا قنبر معروف بود ، همان ليف بود كه از پوست ميوه نارگيل به دست مىآمد كه در ساحل دباغى مىشد ، سپس آن را مىريسيدند و با گرزهايى مىگوفتند ، آنگاه زنان آن را مىبافتند و از آن