تاريخ نيروى دريايى اسلام در مصر و شام (فارسى) — صفحة 61

برخورد مىكرد و صدايى از آن مىشنيديم كه حالى از يأس و نوميدى بود ، درواقع گاهى مىمرديم و گاه زنده مىشديم . . . در بحبوحهء اين حوادث كارهايى راكه رؤسا و دريا نوردان ، نسبت به اين كشتى انجام مىدادند كارى مهمّ و دشوار بود آن را وارد تنگه‌هايى مىكردند و مانند سوار كا رى كه ، لجام اسب سركش را رها كند ، آن را به حركت در مىآوردند و با اين كار ، عملى شگفت انگيز به وجود مىآوردند كه در وصف نمىگنجد . » « 1 » همچنين ابن بطوطه ، جهانگرد طنجى ( قرن 14 م ) درگفتهء خود مشكل حركت در اين دريا را ياد آورشده و مىگويد : « به دليل وجود سنگهاى زياد در اين دريا ، شب هنگام درآن مسافرت صورت نمىگرفت ، بلكه از هنگام طلوع خورشيد تا غروب مسافرت انجام مىشد و لنگر مىانداختند و در خشكى فرود مىآمدند و صبحگاهان سوار بر كشتى مىشدند ، آنها ناخداى كشتى را ربّان مىنامند و سكان دار كشتى پيوسته در قسمت جلو شناور بر محل سنگهااطّلاع حاصل مىكند و آنها را بنات مىنامند » « 2 » اما محمدبن قاسم نويرى ، مورخ سكندرى ، صحنه‌اى زيبا از برخى عادتها و رسومى كه بين كشتيرانان اين دريا رواج دارد بيان مىكند و با اشاره به نام بعضى از كشتىهاى اين دريا و طريقه ساختن و تعمير آنها ، مىگويد : كشتيهاى درياى يمن ( سرخ ) ، مانند كشتيهاى درياى روم ( مديترانه ) درآنها ميخ به كار نرفته است بلكه با قنبار كه همان ليف پوست درخت نارگيل است « 3 » دوخته مىشد ، و اين كار به دليل وجود كوه‌هاى مغناطيسى بود كه در درياى هندويمن وجود داشت چون اگر آهن از نزديكى آن عبور مىكرد به جهت خاصيت