منصورى » سپرد . ناوگان ، در سال 702 هجرى ( 1302 م ) ، به سوى بندر طرابلس حركت كرد و آنجا نماينده شاه در طرابلس « امير اسند مركرجى » و سراسقف مغرب به او پيوستند ، سپس جزيره ارواد را به محاصره در آورد و پس از نابود كردن دژ هاى آن و كشتن هزارتن از اهالى آن و اسير كردن حدود پانصد تن ، جزيره را اشغال كرد . « 1 » و به اين ترتيب ساحل ها از وجود صليبى ها پاكسازى شد و كسى از آنها در شام نماند مگر اينكه اسير بود يا مسيحى ذمى .
2 - جزيره قبرس و خطر آن براى مصر و شام
راندن صليبيها از شام ، از ادامهء هجوم آنها به بندرهاى مصر و شام جلوگيرى نكرد ، و جزيره قبرس همه اين طرحهاى تجاوز كارانه را هدايت مى كرد ، قبرس به خاطر موقعيّت استراتژيك ويژه آن در ميان سواحل مسلمانان در مصر و شام و آسياى صغير و به جهت منافعش در جنگ هاى صليبى به عنوان يك مركز بازرگانى عمده و يك بازار جهانى براى كشورهاى صليبى غربى در دريايى مديترانه ، سبب مى شد كه خاندان لوزنيان با افكار صليبى خود دوباره در انديشه باز پس گيرى بيت المقدس بيفتند .
آنچه خطر و حساسيت اين جزيره را تشديد مى كرد اين بود كه شاهان آن همواره فراريان شام را پناه مى دادند و بقاياى ارتش شكست خورده صليبى در اين جزيره تجديد سازمان مى شدند و به كمك آنها توانستند جزيره رودس را در سال 1309 ميلادى از بيزانسيها بگيرند و همچون قبرس پايگاه صليبى ديگرى تبديل كنند كه از بِعد اقتصادى و نظامى در خدمت صليبى ها و برضدّ مماليك عمل مى كرد . اين سياست بر پايهء ساختن رزمناوهاى جديد و محاصره خطوط بازرگانى دولت مملوكى در درياى مديترانه بود تا آن را از نظر سياسى و اقتصادى ضعيف سازد ، و به اين شيوه ، غلبه بر آن و باز پس گيرى سرزمينهاى مقدس را آسان سازد .
شايد مهمترين پادشاه قبرس ، پطرس اوّل لوزنيان
nangnisul . I reteP ,
( 1350 -
هامش
( 1 ) - ابو محاسن ، النجوم الزاهره ، ج 8 ، ص 156 و ابو الفداء ، المختصر فى اخبار البشر ، ج 7 ، ص 57 .Dozy : suppl . aux dic . arabes Ip . 735 .