ابن هود كه در سال 643 ه / 1245 م در آنجا سر به شورش برداشت ، گرفت و پس از آن در سال 663 ه / 1264 م ساكنان لورقه با وى بيعت كردند .
ابن الاحمر در آغاز كار خويش با پادشاه قشتاله دست همكارى داد و ابن هود براى نزديك شدن به او با ابن الاحمر به رقابت برخاست و به وسيلهء ابن الاحمر سى دژ در « كف غربه » به دست آن كافر افتاد . از او براى تصرف قرطبه كمك گرفت . سپس در سال 633 ه قرطبه را به تصرف درآورد و پس از آن در سال 646 ه بر اشبيليه چيره گشت . فرنگيها فرصت را با ايجاد تفرقه غنيمت شمردند و بسيارى از دژها و شهرها را از چنگ مسلمانان بيرون آوردند . پادشاه قشتاله سرزمينهاى اسلامى را ناحيه به ناحيه و مرز به مرز درنورديد تا آنكه مسلمانان ناگزير به ساحل دريا ما بين « رنده » از مغرب و « بيره » از شرق اندلس يعنى حدود ده منزل از غرب تا شرق به اندازهء يك منزل يا كمتر در عرض ميان دريا و خشكى پناه بردند . سپس ابن احمر به خشم آمد و به تصرف ديگر نقاط جزيره طمع بست كه به وى اجازه داده نشد .
در اين دوره قدرت دولت بنى مرين در ساحل مغرب به حساب ضعف دولت موحدون رو به افزايش بود . در سال 668 ه / 1269 م ، دولت موحدون به طور كامل از سرزمين مغرب برچيده شد و قدرت بنى مرين استوار گرديد . در پى آن ساكنان اندلس بر فرنگيهايى كه برضدشان يورش مىبردند پيروز شدند و جنگجويان بنىمرين و ديگران در اندلس به يكديگر پيوستند . پادشاه مغرب يعقوب بن عبدالحق سه هزار تن از آنان را فراخواند ؛ و آنان در حدود سال 660 ه از دريا گذشتند و ابن الاحمر آنان را پذيرا گشت و آنها را به جان دشمن خويش انداخت . مسلمانان بازگشتند و زاد ولد كردند و كار به همين صورت بود تا آنكه شيخ ابن الاحمر در سال 681 ه / 1272 م از دنيا رفت و پس از وى پسرش محمد فقيه به جاى او نشست . ابن الاحمر به وى سفارش كرد كه در صورت تهديد از سوى فرنگيان از بنىمرين - پادشاه مغرب - كمك بگيرد .
در سال 672 ه / 1273 م محمد فقيه از سوى فرنگيها مورد تعرض قرار گرفت . او از سلطان يعقوب بن عبدالحق ( سلطان فاس و مغرب ) تقاضاى كمك كرد . يعقوب تقاضاى او را اجابت كرد و پسرش را به همراه لشكريانش با او گسيل داشت . آنگاه خود سلطان اقدام به عبور به سوى اندلس كرد و جزيرهء خضرا را از يك شورشى گرفت و آن را پايگاه جهاد خود قرار داد . ابن الاحمر « طريف » و دژهاى اطرافش را در اختيار او گذاشت و آن دو شكست سختى را بر
روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى (فارسى) — صفحة 177
مساهمون: عبدالحسين بينش
ص١٧٧