مغولان هدفى جز جنگ و پيروزى ندارند . اما پاپ اينوسان چهارم دست از تلاش برنداشت و اندكى پس از رسيدن هيأت نخست ، هيأت دوم را به رياست راهب دومينيكانى « اسكلين لومباردى » ، اعزام داشت . اين هيأت از سوريه گذشت و در مه سال 1247 م در تبريز با فرمانده مغول « باجو » ديدار كرد .
بايجو كه نقشه حمله به بغداد را در سر مىپروراند آمادگى خود را براى برقرارى ائتلاف جهت مبارزه با ايوبيان اعلام داشت ؛ زيرا سودش را در اين مىديد كه با برپايى يك جنگ صليبى مسلمانان شام را از جنگ خود منصرف كند . بايجو هنگام بازگشت اسكلين به رم دو تن به نامهاى ايبك و سركيس را از سوى خود به همراه اسكلين اعزام كرد . با اينكه اين دو تن صلاحيت سفير تامالاختيار را نداشتند ، بار ديگر اميدها در غرب جان گرفت . اين دو نماينده مدت حدود يك سال ميهمان پاپ بودند و در ماه نوامبر سال 1248 م به آنان اطلاع داده شد كه بايد نزد بايجو بازگردند . آن دو از اينكه در امر همپيمانى چيز جديدى صورت نگرفت ابراز تأسف كردند .
مشهور است كه لويى نهم پيش از حملهء به مصر مدتى را در قبرس توقف كرد . به حسب اتفاق در دوران حضور وى در قبرس در نوامبر سال 1248 م دو فرستادهء نسطورى بانام مرقص و داود به نيكوزيا رسيدند و گفتند كه فرستادگان فرمانده مغولى « گيهيداى » نمايندهء خان بزرگ در موصل هستند . آن دو فرستاده نامهاى با خود داشتند كه با عباراتى خشك و خشن از توجه مغولان به مسيحيت سخن مىگفت . لويى شادمان شد و هيأتى را متشكل از دو راهب دومينكانى به رياست « اندرو لونگ كيمو » كه با زبان عربى آشنا بودند ، نزد خان مغول اعزام داشت . « آندرو » در آخرين گفت و گوهايى كه با « مونوفيزتيها » انجام شد ، رئيس هيئت نمايندگى پاب بود .
دو برادر كليساى متحركى را به عنوان هديهاى شايستهء خان صحرانشين نو مسيحى همراه ملزومات مورد نياز قربانگاه كليسا به علاوهء ديگر هداياى دنيوى با خود بردند . آن دو در كانون دوم ( ژوئن ) سال 1249 م قبرس را به مقصد اردوگاه « گيهيداى » ترك گفتند . گيهيداى آنان را به مغولستان فرستاد . چون به قراقورم رسيدند متوجه شدند كه « كيوك » مرده و بيوهاش « اغول قايميش » نيابت سلطنت را بر عهده دارد . از هيأت با زيركى استقبال گرديد ، اما اغول قايميش هداياى پادشاه را به عنوان ماليات يك رعيت به ارباب خود تلقى كرد .
روزهاى سرنوشت ساز در جنگهاى صليبى (فارسى) — صفحة 155
مساهمون: عبدالحسين بينش
ص١٥٥