براساس اين تفكر ، رسول گرامى اسلام ( ص ) پس از هجرت به مدينه بلافاصله نظامات و تشكيلات سياسى و حكومتى ايجاد كرد ، و با استقبال مردمى هم مواجه شد . اين روند « تشكيل حكومت اسلامى » پس از آن حضرت نيز ادامه يافت ؛ و اساساً كشمكش اصلى و عمده فرق اسلامى بر سر خلافت و امامت همه جانبه بر جامعه اسلامى بود كه نقطه تلاقى و بروز اختلاف ديدگاه‌ها را همين بعد ظاهرى امامت يعنى زعامت و رهبرى سياسى و حاكميت بر امور جامعه اسلامى ، تشكيل مىداده است . راز اين سخن امام راحل ( ره ) نيز كه اسلام را جز حكومت نمىداند ، همين است . ايشان مىفرمايد : با دقت در ماهيت و كيفيت احكام شرع درمىيابيم كه اجراى آنها و عمل به آنها مستلزم تشكيل حكومت است و بدون تأسيس يك دستگاه عظيم و پهناور اجرا و اداره ، نمىتوان به وظيفه اجراى احكام الهى عمل كرد « 1 » . . . نهاد حكومت آن قدر اهميت دارد كه نه تنها در اسلام ، حكومت وجود دارد بلكه اسلام چيزى جز حكومت نيست . . . « 2 »