سياست در لغت به معناى رعيت‌دارى ، اصلاح امور مردم و نگاه داشتن حد هر چيز ، آمده است . « 1 » اما در اصطلاح و در عرف بين‌الملل تعاريف زيادى مطرح شده كه از مجموع تعاريف ارائه شده براى سياست « 2 » ، مىتوان آنها را به دو دسته كلى : « سياست خوب و ارزشمند » و « سياست ناپسند و ضد ارزشى » تقسيم كرد . سياست خوب و پسنديده ، همان است كه در كلام خواجه نصير طوسى به « سياست فاضله » تعريف شده و معادل امامت در مفهوم اسلامى آن است و آن ، همان مردم‌دارى ، هدايت خلق و اصلاح امور مردم است . اما سياست ناپسند ، كه به تعبير خواجه « سياست ناقصه » ناميده مىشود ، به معناى تقلب ، مردم فريبى و نگون‌بخت ساختن آنان است . « 3 »