دين‌دارى و ايمان مذهبى مهم‌ترين پشتوانهء اخلاق است ؛ زيرا اخلاق كه خود يك سرمايه بزرگ زندگى است « 2 » بدون دين و ايمان ، اساس و پايه درستى ندارد . زيربناى همه اصول اخلاقى و مشروعيت و ضمانت اجرايى آنها ايمان و اعتقاد به خداست . كرامت ، شرافت ، تقوا ، عفت ، امانت ، راستى ، درستكارى ، فداكارى ، احسان ، صلح ، دوستى و مدارا با خلق خدا ، اجراى عدالت ، رعايت حقوق انسان‌ها و همه امورى كه جزو فضيلت‌هاى بشرى محسوب مىشود و همه افراد و ملت‌ها آنها را تقديس مىكنند و آنهايى هم كه ندارند تظاهر به داشتن آنها مىكنند ، مبتنى بر اصل ايمان دينى است . پشتوانه بودن دين براى اخلاق ، به اين صورت است كه چون رعايت اصول و احكام اخلاقى با منافع مادى و نفسانى مغاير است و التزام به هر يك از آنها مستلزم تحمل يك نوع محروميّت مادى و زحمت است ، آدمى بايد دليلى داشته باشد تا به اين نوع محروميّت‌ها تن دهد ؛ و اساساً انسان‌ها زمانى تن به اين‌گونه محروميت‌ها خواهند داد كه در واقع آنها را محروميت ندانند .