مهم‌ترين و مؤثرترين دليل و يا انگيزه براى انجام افعال و احكام اخلاقى و تحمل رنج و محروميت در اين راه ، ايمان به وصول پاداش بزرگ‌تر و سود بيشتر دنيوى و اخروى در پرتو اعتقاد به خدا و دين‌دارى است ؛ چرا كه خداوند در كتاب آسمانىاش چنين پاداشى را ، به چندين برابر تضمين كرده است . « 1 » اما ادعاى اين كه انجام افعال اخلاقى به اميد سود بيشتر ، در اخلاق منهاى خدا و دين ( : اخلاق مادى ) هم متصور است ؛ چون موجب رونق كسب و كار و درآمد مالى و اقتصادى بيشترى مىباشد ؛ پذيرفتنى نيست ؛ زيرا اولًا اخلاق مادى شالوده‌اش بر خودپرستى و منفعت‌طلبى استوار است و به چيزى جز منافع خويش نمىانديشد . چنان كه امروزه ما چنين چيزى را در عملكرد غربيان نسبت به ساير ملل مىبينيم ، تا جايى كه بسيارى از آنان به ويژه دولت مردانشان حتى براى سگ و گربه محبوبشان بيشتر از انسان‌هاى روى زمين احترام و ارزش قائلند « 2 » ؛ و ثانياً اخلاق مورد نظر در اينجا فراگير بوده و همه آداب و حقوق اجتماعى و فضايل اخلاقى را شامل مىشود . روشن است التزام به چنين اخلاقى و عمل براساس آن ، تنها در پرتو ايمان به خدا ميسر است .