گفتن با آن ذات پاك در خلوت‌گاه‌هاى عبادت و بندگى است . چه اين كه به گواهى قرآن كريم ، تنها ياد خدا و دعا و راز و نياز با اوست كه دل‌هاى بيمار را درمان و روح متلاطم را آرامش مىبخشد . « 1 » دكتر الكسيس كارل ، دانشمند بزرگ فرانسوى مىگويد : در سكوت اين پناهگاه‌ها ( مكان‌هاى عبادت و نيايش ) انسان مىتواند در حالى كه انديشه به سوى خدا در پرواز است ، عضلات و اعضايش را آرامش بخشد ، روحش را سبكبار كند و نيروى سنجش و تشخيص خويش را جلا دهد و قدرت تحمل زندگىِ دشوارى كه تمدن جديد بر دوش او بار كرده و به زانويش درآورده است ، به‌دست آورد . اجتماعاتى كه احتياج به نيايش را در خود كشته‌اند به طور معمول از فساد و زوال مصون نخواهند بود . « 2 » ويليام جيمز ( روان‌كاو مشهور آمريكايى ) نيز مىنويسد : هزاران هزار مؤمنِ به خدا به خوبى حس كرده‌اند كه خداوند هميشه با آنهاست . شب و روز ، در خانه و بيرون از آن . هرگاه اين طور خدا را با خود بدانيم ، چشمه فياض لايزالى از آرامش و صفاى قلب در خود ايجاد كرده‌ايم ، كه هيچ سيلاب غمى و يا هجوم وحشت و بيمى در آن اثر ندارد . « 3 »