دانشمندان ايرانى در زمينه علم فيزيك به چنان نتايج مهم و درخشانى دست يافتند كه بعدها اروپاييان فيزيك جديد را بر اساس نظريه‌ها و اندوخته‌هاى علمى آنان مطرح كردند . « 1 » استعمال كلمهء فيزيك به معناى امروزى نسبتاً تازه است و اين علم در قديم جزء طبيعيّات و فلسفه بوده است . علم ديگرى نيز به نام علم مناظر يا نور شناخت در ميان مسلمانان وجود داشت كه آن را از علوم رياضى به شمار مىآوردند . « 2 » از مكاتب فكرى اسلامى دربارهء اصول فلسفه طبيعى مكتب مشاء و اشراق است . خواجه نصيرالدين طوسى در « شرح اشارات و تنبيهات » دربارهء اندازهء حركت بحثهاى مفصّلى دارد . ابوريحان بيرونى در مباحثه با ابن سينا و شاگرد او معصومى صورت و مكان طبيعى اشياء در ناحيهء زير فلك قمر و محال بودن خلاء و . . . را مورد انتقاد قرار داده است . سهروردى ديگر دانشمند ايرانى در « حكمة الإشراق » خود پايه‌اى براى فيزيك نور نهاد كه توسط شاگردان او شهرزورى و قطب الدين شيرازى ادامه پيدا كرد . ابن سينا مفهوم « ميل » را براى توضيح حركت پرتابى كه سست‌ترين حلقه در فيزيك ارسطويى است به كار برد و به بيان آن پرداخت و ابو البركات بغدادى اين نظريه را توسعه داد . مفهوم مهمّ ديگر كه توسط دانشمند بزرگ ايرانى در فيزيك تكامل پيدا كرد ، مفهوم انكسار نور است كه ابن هيثم « 3 » در كتاب « المناظر » خود از آن نام برده و آن را نيروى حركت ( قوة الحركة ) خوانده است . « 4 » ابن هيثم در بازتاب ( انعكاس ) و شكست ( انكسار ) نور و نيز نمودهاى جوى مطالعات و مشاهدات متعدد داشته است . او با يك چرخ خراطى طرحى ريخت كه با آن عدسىهاى لازم را تراش مىداد . ابن هيثم نخستين شخصى است كه « اطاق تاريك » را از لحاظ رياضى مورد