با گسترش اسلام ، سران قريش وجود پيامبر صلى الله عليه و آله را براى رسيدن به خواسته‌هاى سلطه‌جويانه خويش ، خطرناك تشخيص دادند . به همين منظور در « دارالنَدْوَه » گرد آمدند و در مورد مقابله با رسول خدا مشورت كردند . سرانجام قرار بر اين شد كه از هر قبيله ، يك تن را برگزينند تا شبانه به خانه پيامبر صلى الله عليه و آله بريزند و همه با هم او را بكشند . پيامبر از طريق وحى از توطئه آگاه شد و فرمان يافت شبانه هجرت كند « 2 » و از حضرت على عليه السلام خواست در بستر وى بخوابد به‌گونه‌اى كه كسى مطلع نشود او به‌جاى پيامبر صلى الله عليه و آله خوابيده است . على عليه السلام با جانبازى خويش جان پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله را حفظ كرد و خطرها و پيامدهاى آن را بر خود هموار ساخت . اين فداكارى چندان مهم و ارزنده بود كه خداوند - طبق آنچه از روايات مختلف استفاده مىشود « 3 » - آيه‌اى در اين مقام فرو فرستاد : « وَ مِنَ النّاسِ مَنْ يَشْرِى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ . » « 4 » برخى از مردم جان خود را در راه رضايت خداوند مىفروشند و خدا بر بندگان مهربان است .