تاريخ زندگى ائمه (ع) (فارسى) — صفحة 28

محورهاى نفوذپذير مدينه ، خندق بكنند . . . . دو لشكر در دو طرف خندق مستقر شدند . « عَمْرو بن عَبْدِوَدّ » جنگجوى نامى عرب ، از لشكر دشمن پس از عبور از خندق رجز مىخواند و مبارز مىطلبيد . على عليه السلام گام پيش نهاد . پس از گفتگويى كه بين آن دو رد و بدل شد ، « عمرو » از اسب پياده شد و آن را پى نمود و با شمشير به حضرت على عليه السلام حمله كرد . امام سپر پيش آورد و جلو ضربه حريف را گرفت ، آنگاه با ضربه‌اى او را بر زمين افكند و سپس كشت . همراهان « عمرو » چون چنين ديدند از ميدان گريختند و آنكه ماند به شمشير امام ، به « عمرو » ملحق شد . « 1 » امام عليه السلام پيروزمندانه بازگشت . پيامبر به او فرمود : اگر پيكار امروز تو با همه اعمال پسنديده امت اسلام سنجيده شود اين كار تو برتر است ! « 2 » 2 - پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله « خيبر » مركز يهوديان را به محاصره درآورد . در اين غزوه ، على عليه السلام به سبب چشم درد ، از جنگ ناتوان بود . رسول گرامى صلى الله عليه و آله پرچَم را به دو تن از مسلمانان داد . آنان هر كدام پس از ديگرى بدون كسب پيروزى بازگشتند . پيامبر فرمود : پرچم از آنِ اينان نبود ، على را بياوريد ! به عرض رسيد او چشم درد دارد . فرمود : او را بياوريد ، او مردى است كه خدا و پيامبرش او را دوست دارند و او نيز خدا و پيامبرش را دوست دارد . . . . وقتى على عليه السلام آمد پيامبر فرمود : على ، از چه ناراحتى ؟ عرض كرد : از چشم درد و سردرد . رسول خدا او را دعا كرد و از آب دهان بر چشم او كشيد . درد بر طرف شد . على عليه السلام پرچم سفيد را برافراشت . پيامبر اكرم به او فرمود : جبرئيل همراه تو و پيروزى پيش روى توست . خدا در دل آنان ترس و بيم افكنده است . . . . على عليه السلام به ميدان رفت ، نخست با « مَرْحَبْ » روياروى شد و گفت و شنودى كرد و سرانجام به خاكش افكند . يهوديان به درون قلعه پناهنده شدند و دَرْ را بستند . امام عليه السلام پشت درآمد و درى را كه بيست تَن مىبستند ، يك تنه گشود و از جا كند و بر روى خندقِ قلعه يهوديان افكند تا مسلمانان از آن گذشتند و پيروز شدند . « 3 »