امام صادق عليه السلام با تلاشى پىگير با روايات خود و رواياتى كه از پدرانش نقل مىكرد ، فقه اسلام ناب را به صورتى منظم و منسجم درآورد و براى آن اصول و مبانيى قرار داد كه منبع و مبناى بسيارى از قوانين و فروع فقهى گرديد . هم‌اكنون بيش از 150 قاعده مهمّ فقهى و اصولى وجود دارد كه مورد استناد فقهاى بزرگوار شيعه در ابواب و كتابهاى مختلف فقهى و اصولى قرار مىگيرد و هزاران مسأله و فرع فقهى از آنها استخراج مىشود . بيشتر اين قواعد بوسيله امام صادق عليه السلام عرضه شده است . « 1 » او خود در اين زمينه به يارانش فرمود : « انَّما عَلَيْنا انْ نُلْقِىَ الَيْكُمُ الْاصُولَ وَ عَلَيْكُمْ انْ تُفَرِّعُوا » « 2 » وظيفه ما القا و عرضه اصول و قواعد كلى براى شما است ولى تفريع ( و تطبيق آنها بر موارد و مصاديق و استخراج فروع و احكام جزيى از آنها ) برعهده شما خواهد بود . بر اثر مجاهدتهاى پيشواى ششم در تبيين و گسترش فقه شيعه ، مذهب شيعه را « مذهب جعفرى » و فقه آن را « فقه جعفرى » مىنامند . فعّاليّت‌هاى امام عليه السلام در اين زمينه دو بعد داشت . نخست بيان حقيقت فقه اسلامى