تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — صفحة 34

عَلَى الْمَوْتِ وَ كُرْبَتِهِ ، وَ عَلَى الْقَبْرِ وَ وَحْشَتِهِ ، وَ عَلَى الْميزانِ وَ خِفَّتِهِ ، وَ عَلَى الصِّراطِ وَ زَلَّتِهِ ، وَ عَلى يَوْمِ الْقِيامَةِ وَ رَوْعَتِهِ . . . » « 1 » خدايا ! بر محمّد و آل محمّد صلى الله عليه و آله درود فرست ، و در ( حلّ مشكل و ) گشايش در كارم تعجيل فرما ، و لغزشم را ببخش ، و بر تنهايىام رحم كن ، و بر بهترين عادتى كه مىپسندى مرا رهنمون ساز ، و تندرستى را پيشوار بيمارىام بياور ، و گشايشى در نادارىام پديد آور ، و بدنم را سلامتى و دربارهء دينم بصيرت و بينش عميق مرحمت فرما ، و مرا پيش از آن كه فرصت از دست برود و اميدم قطع شود بر طلب مغفرت و بخششت آماده ساز و يارى كن و بر مردن و رنج آن ، قبر و وحشت آن ، ميزان و سبكى آن ، صراط و لغزش آن و روز قيامت و ترس آن ، نصرت فرما . امام هادى عليه السلام در اين فراز از دعا و مناجات خود با پروردگار ، صفحات درخشانى از عرفان و توحيد را به نمايش گذارده و تمام امور را به اراده و قدرت حقتعالى مربوط دانسته است و بر اين نكتهء اساسى تأكيد كرده كه تندرستى ، نيك فرجامى ، صيانت نفس از انحراف و افتادن در پرتگاههاى نابودى ، تنها در پرتو اتّصال به خدا و تكيه بر او و يارى خواستن از او امكان‌پذير مىباشد ؛ و اين ، نشان دهندهء كمال و معرفت امام عليه السلام نسبت به خدا و اخلاص در مقام بندگى او است . * امام دهم عليه السلام نه تنها بعد از نماز صبح نمىخوابيد كه قبل از طلوع فجر نيز در فاصلهء ميان نماز شب و طلوع فجر و اقامهء نافلهء صبح بيدار مىماند و پيروان خود را از خوابيدن در اين فاصله بر حذر مىداشت : « ايّاكَ وَ النَّوْمَ بَيْنَ صَلاةِ اللَّيلِ وَ الْفَجْرِ وَ لكِنْ ضَجْعَةٌ بِلانَوْمٍ فَانَّ صاحِبَةٌ لايُحْمَدُ عَلى ما قَدَّمَ مِنْ صَلاتِهِ . » « 2 »