امام هادى عليه السلام همچون پدران بزرگوار خود در نهايت درجهء زهد و پارسايى مىزيست و از تمامى جاذبه‌ها و لذايذ مادّى كناره گرفت ، و اطاعت خدا را بر همه چيز مقدّم داشت . منزل امام عليه السلام در مدينه و سامرّا از هر نوع وسائل ، تهى بود . مأموران متوكّل ، سر زده به منزل آن گرامى وارد شدند و خانه را با دقّت بازرسى كردند ، چيزى از تجمّلات زندگى در آن نيافتند و به متوكّل گزارش دادند كه ديدند امام عليه السلام در اتاقى - در حالى كه ردايى پشمينه بر تن دارد - بر روى ريگها و شنها نشسته و فرشى زير پا ندارد . « سبط بن جوزى » مىنويسد : امام هادى عليه السلام هيچ گرايشى به دنيا نداشت و همواره در مسجد بود . وقتى مأموران ، خانهء او را بازرسى كردند جز چند جلد قرآن و كتاب دعا و كتابهاى علمى چيزى نيافتند . « 2 » امام هادى عليه السلام به دنيا در حدّ بازارى مىنگريست كه مىبايد در آن تجارت كرد و براى زندگى جهانِ واپسين سود لازم و سرمايهء مورد نياز را به دست آورد . آن حضرت در سخنى فرمود : « أَلدُّنْيا سُوْقٌ ، رَبِحز فيها قَوْمٌ ، وَ خَسِرَ آخَروُنَ . » « 3 » دنيا بازارى است كه گروهى در آن سود بردند و گروهى ديگر زيان . در سخنى ديگر فرمود : « انَّ اللَّهَ جَعَلَ الدُّنْيا دارَ بَلْوى ، وَالْآخِرَةَ دارَ عُقْبى ، وَ جَعَلَ بَلْوىَ الدُّنْيا لِثَوابِ الْآخِرَةِ سَبَباً ، وَ ثَوابَ الْآخِرَةِ مِنْ بَلْوَى الدُّنْيا عِوَضاً . » « 4 » خداوند دنيا را خانهء گرفتارى و آزمايش و آخرت را خانهء كيفر و پاداش قرار