پيشوايان معصوم عليهم السلام در بالاترين درجهء مقام شناخت حقتعالى قرار داشتند و همين درك و شناخت عميق ، آنان را به ارتباط و انس هميشگى با خدا واداشته و شعله‌هاى آتش عشق به معبود و وصال به حقّ ، بر جانشان شرر مىافكند و آرامش را از آنان سلب مىكرد . پارسايى و انس با پروردگار آن چنان جلوه و نمودى در زندگى امام نقى عليه السلام داشت كه برخى از شرح حال نويسان در مقام بيان برجستگيها و صفات والاى آن گرامى به ذكر اين ويژگى پرداخته‌اند . « ابن كثير » مىنويسد : « كانَ عابِداً زاهِداً . » « 1 » او عابدى وارسته و پارسا بود . « يافعى » مىگويد : « كانَ الْامامُ عَلىُّ الْهادى مُتَعَبِّداً ، فَقيهاً ، اماماً . » « 2 » امام على هادى عليه السلام كمر همّت به عبادت بسته ، فقيه و پيشوا بود . « ابوالفلاح حنبلى » در وصف حضرتش مىنويسد : « أَبوُالْحَسَنِ عَلِىُّ بْنُ الْجَوادِ . . . . الْمَعْروُفُ بِالْهادى كانَ فَقيهاً ، اماماً ، مُتَعَبِّداً . » « 3 » ابوالحسن على فرزند حضرت جواد . . . معروف به هادى ، فردى فقيه ، امام و متعبّد بود .