تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — صفحة 32

امام هادى عليه السلام شب هنگام به پروردگارش روى مىآورد و شب را با حالت خشوع به ركوع و سجود سپرى مىكرد و بين پيشانى پينه بسته‌اش و زمين ، جز سنگ ريزه و خاك حائلى وجود نداشت و پيوسته اين دعا را تكرار مىكرد : « الهى مُسيىءٌ قَدْ وَرَدَ ، وَ فَقيرٌ قَدْ قَصَدَ ، لاتُخَيِّبْ مَسْعاهُ وَارْحَمْهُ وَاغْفِرْ لَهُ خَطَأَهُ . » « 1 » بار الها ! گنهكارى بر تو وارد شده ( و به درِ خانه‌ات آمده ) و گدايى آهنگ تو را نموده است . تلاشش را بىنتيجه مگردان ( و اميدش را نااميد مكن ) و او را مورد عنايت و رحمت خويش قرار بده و از لغزشش درگذر . در توصيف قطب راوندى نسبت به آن بزرگوار آمده است : . . . چون شب فرا مىرسيد رو به قبله مىايستاد و مشغول عبادت مىگشت و ساعتى از راز و نياز باز نمىايستاد ؛ در حالى كه جامه‌اى پشمينه در بر و سجّاده‌اى حصيرى در برابر داشت . « 2 » و نيز « حائرى » مىنويسد : امام هادى عليه السلام در اثر شدّت علاقه به عبادت و مناجات با پروردگار ، شبها آرام نداشت و جز اندكى نمىخوابيد . در دل شب بر روى شنها و ريگزارها مىنشست و شب را به عبادت ، استغفار و تلاوت قرآن سپرى مىكرد . « 3 » مأموران متوكّل بارها در دل شب به خانهء امام عليه السلام هجوم بردند و چون وارد خانه مىشدند آن عبد صالح خدا را در حالى كه لباسى خشن بر تن داشت و بر روى حصيرى به نماز و نيايش ايستاده بود ، مىديدند . « 4 » امام هادى عليه السلام نه تنها در عمل كه در سخنان گهربارش پيروان خود را به تهجّد و شب زنده‌دارى تشويق مىكرد . در سخنى از آن حضرت آمده است :