تاريخ زندگانى امام هادى (ع) (فارسى) — صفحة 251

على بن جعفر نزد پيشواى دهم عليه السلام بسيار محترم و ارجمند بود . بين او و « فارس بن حاتم » اختلافى پديد آمد و نزاعى درگرفت . « موسى بن جعفر » نامه‌اى خدمت امام عليه السلام نوشت و جريان نزاع آنان را به اطّلاع آن حضرت رساند و از او خواست تا تكليف وى را روشن كند كه در مسائل و مشكلات به كداميك از آنان رجوع كند . امام عليه السلام در پاسخ نوشت : سزاوار نيست از مثل جنين مسأله‌اى پرسيده شود و نه در مثل چنين موضوعى شك شود . خداوند به « على بن جعفر » مرتبتى و الا بخشيده و ما در بازداشته از اين كه او با فردى مثل « فارس بن حاتم » مقايسه كنيم . بنابراين ، به گاه نياز ، به على بن جعفر رجوع كنيد و از « فارس » دورى گزينيد و او را در هيچيك از امور خود راه ندهيد . . . . « 1 » على بن جعفر به جرم جانبدارى از مكتب امامت ، مورد خشم دستگاه خلافت عباسى قرار گرفت . جاسوسان از او نزد متوكّل سعايت كردند ، كه منجر به دستگيرى و به زندان افكندن وى شد . وى مدت زيادى در زندان بود ، تا آنكه يكى از درباريان و نزديكان متوكّل ، در قبال دريافت سه هزار دينار تعهّد كرد او را از زندان آزاد كند ؛ ولى خبر به متوكّل رسيد ، سخت مخالفت كرد و گفت : او وكيل ابوالحسن است و من تصميم بر قتل او دارم . على بن جعفر ، پس از آگاهى ازتصميم متوكّل ، سخت بيمناك شد . نامه‌اى به امام هادى عليه السلام نوشت و موقعيّت دشوار و خطرناك خود را براى آن حضرت بازگفت . امام عليه السلام در پاسخ نوشت كه در فكر او هست و برايش دعا خواهد كرد و از او عذر خواهى نمود . « 2 » « ابوجعفر عَمْرى » نقل مىكند : « ابوطاهر بن بلال « 3 » در سفر حج ديد على بن جعفر