وى ، در سنّ نوجوانى و در حالى كه يازده سال از عمرش مىگذشت افتخار شاگردى امام دهم عليه السلام را پيدا كرد « 2 » ، و در اندك زمانى به پايه‌اى از رشد و تعالى ك پيشوا و مرشدش از او با وصف « ثقه » و « امين » خود ياد كرد . « احمد بن اسحاق قمّى » مىگويد : به محضر امام هادى عليه السلام رسيدم و عرض كردم : سرورم ! كار من طورى است كه گاهى ( در منزل ) هستم و گاهى نيستم . زمانى هم كه هستم هستم دسترسى به شما برايم ميّسر نيست . در چنين مواقعى گفتار چه كسى را بپذيرم و از دستود چه كسى فرمان بريم ؟ امام فرمود : « هذا ابُو عَمْروٍ . الثِّقَةُ الامِينُ ما قالَهُ لَكُم فَعَنّى يَقُولُهُ ، وَ ما ادَّاهُ الَيْكُمْ فَعَنّى يؤدّيه . » « 3 » اين ابو عمر ، مورداعتماد و امين ( من ) است . آنچه را كه او به شما بگويد از سوى من گفته است ؛ و آنچه را او به شما القا كند از طرف من القا و ادا كرده است .