يادشده را بدعت در دين قلمداد كرد و ياران خود را از طرح چنين بحثهايى برحذر داشت . متن نامهء امام عليه السلام به بعضى از پيروان خود در بغداد چنين است : بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم ، خداوند ، ما و تو را از وقوع در فتنه مصون نگهدارد كه در اين صورت بزرگترين نعمت را بر ما ارزانى داشته است ، و جز اين ، هلاكت و سيه روزى است . نظر ما اين است كه بحث و جدال دربارهء قرآن ( كه مخلوق است يا غير مخلوق ، قديم است يا حادث ) بدعتى است كه سؤال كننده و پاسخ دهنده در آن شريكند . زيرا پرسش كننده ، بى جهت آنچه را كه سودى برايش ندارد مىپرسد و پاسخ دهنده براى پاسخ موضوعى كه بر عهدهء او نيست بى جهت خود را به رنج و مشقّت مىافكند . آفريننده ، جز خدا نيست ، و بجز او همه آفريده‌اند ؛ و قرآن ، كلام خداست ، و از پيش خود اسمى براى آن قرار مده كه جزو گمراهان خواهى گشت . خداوند ما و تو را از مصاديق اين آيه قرار دهد : « الَّذينَ يَخْشْوْنَ رَبَّهُم بِالغَيْبَ وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ » « 1 » آنان كه از پروردگارشان در نهان مىترسند و از قيامت بيم دارند . « 2 » اين رهنمود ارزنده و موضعگيرى درست از سوى امام هادى عليه السلام باعث شد تا شيعيان گرفتار اين بحث بى حاصل و بلكه فتنهء زيانبار نشوند .