سران اين فرقه عبارت بودند از : على بن حَسَكَه قمّى ، محمّد بن نصير نميرى ، حسن بن محمّد ، معروف به ابن بابا قمّى ، فارس بن حاتم قزوينى و قاسم بن يقطين قمّى . على بن حسكه ، معتقد به الوهيّت و ربوبيّت امام هادى عليه السلام و نبوّت و رسالت خود و سقوط همهء واجبات و تكاليف دينى بود . محمّد بن نصيرنيز با ابن حسكه در مسائل ياد شده هم عقيده بود ؛ علاوه بر آنكه قائل به تناسخ بود و از ازدواج با محارم ، همچنين لواط را روا مىشمرد . « 1 » پيشواى دهم عليه السلام در برابر افراد ياد شده و عقايد كفرآميز موضع گرفت و ضمن اظهار بيزارى از ايشان ، چهرهء پليدشان را براى همگان برملا كرد و يكى از آنان را كه وجودش براى جامعهء اسلامى خطرناك بود مهدورالدّم دانست و فرمان قتلش را صادر كرد . امام عليه السلام در پاسخ بعضى از شيعيان - كه دربارهء ابن حسكه و عقايد باطل او پرسيده بودند - نوشت : ابن حسكه - كه لعنت خدا بر او باد - دورغ مىگويد و من او را در رديف دوستان خود نمىشناسم . خدا او را لعنت كند . سوگند به خدا ، پروردگار ، رسول خويش و پيامبران پيش از او را جز به آيين حنيف و نماز و زكات و روزه و حج و ولابت نفرستاد و پيامبر صلى الله عليه و آله جز به خداى يكتاى بى همتا دعوت نكرد . ما جانشينان او نيز بندگان خداييم و به او شرك نمىورزيم . اگر او را اطاعت كنيك برما رحم خواهد كرد ، و چنانچه از فرمانش سربتابيم گرفتار كيفرش خواهيم شد . من از كسى كه چنين سخنانى مىگويد بيزارى مىجويم و از چنين گفتارى به خدا پناه مىبرم . شما نيز از آنان دورى گزينيد و ايشان را در فشار و تنگنا قرار دهيد و چنانچه به هر يك از آنان دسترسى پيدا كرديد ، سرش رابا