متوكّل سفارش مىكرد تا بر آنان ظلم و ستم روا دارد . « 1 » « ابوالفرج اصفهانى » گوشه‌اى از بغض و دشمنى « عمر بن فرج رخّجى » را نسبت به شيعيان و علويان چنين ترسيم مىكند : وى كه از سوى متوكّل به فرماندارى مكّه و مدينه گمارده شده بود ، مانع ارتباط خاندان ابوطالب با مردم مىشد و از احسان و كمك مردم نسبت به آنان جلوگيرى مىكرد ، و اگر مىشنيد فردى به ايشان كمك كرده است - هر چند به مقدار اندكى - شخص كمك كننده را تحت شكنجه و آزار قرار مىداد و جريمهء سنگينى را برايش مقرّر مىكرد . محاصرهء اقتصادى فرماندار متوكّل نسبت به علويان ، آنان را دچار تنگدستى طاقت فرسايى كرد ؛ بگونه‌اى كه چند بانوى علويّه تنها با يك پيراهن زندگى مىكردند ، و ناچار بودند هنگام نماز ، آن پيراهن را به نوبت بپوشند و نماز بخوانند و بقيّه ساعات را در اتاقهاى خود برهنه به سر برند . اين وضع تا زمانى كه متوكّل زنده بود ادامه داشت . « 2 » و اين در شرايطى بود كه طاغوت زمان براى خوشگذرانيهاى خود ميليونها دينار از بيت‌المال صرف مىكرد و بىحساب و كتاب ، هزاران دينار به خوانندگان ، نوازندگان ، رقّاصان و دلقكها مىپرداخت ؛ امّا اهل‌بيت رسول خدا صلى الله عليه و آله را گرفتار چنين تنگدستى كرده مانع مىشد از اينكه مردم با ايشان رابطه برقرار كنند و حقوقشان را بپردازند .