درس نهم : : امامت
حضرت رضا عليه السّلام در سال 183 هجرى قمرى ، پس از شهادت پدر بزرگوارش در سن 35 سالگى عهدهدار مقام امامت شد « 1 » و مدت امامتش بيست سال به طول انجاميد .
جايگاه امامت
قبل از پرداختن به مسائل و مباحث مربوط به امامت امام رضا ( ع ) لازم است جايگاه بلند امامت و ويژگيهاى امام را از زبان آن حضرت بيان كنيم تا با ديدى بلندتر و بينشى عميقتر به مسأله امامت آن گرامى بنگريم . بيان امام ( ع ) در اين ارتباط ، مفصّل و جامع است كه ما به فرازهايى از آن اشاره مىكنيم .
عبدالعزيز بن مسلم مىگويد :
در مرو خدمت حضرت رضا ( ع ) بوديم . روز جمعه در مسجد جامع مرو گردآمديم . از موضوع
هامش
( 1 ) - با آن كه حدود دو سوّم از عمر امام رضا ( ع ) پيش از امامت آن حضرت سپرى شده است متأسفانه از فعّاليتهاى آن بزرگوار در اين مقطع جز چند مورد چيزى در دسترس نيست ( براى آگاهى از اين موارد ر . ك : دلائل الامامة ، ص 192 ، اثبات الهداة ، ج 3 ، ص 249 و مسند الامام الرضا ( ع ) ، ج 1 ، ص 153 ) .
در يك نگاه ، اين دوران سخت و حساس براى آن حضرت دوران رنج و محنت بود ؛ زيرا از يك سو به چشم خود مىديد كه آل على و پيروان ائمه عليهم السّلام به جرم اعتقاد به امامت پدر بزرگوارش و طرفدارى از حق ، گروه گروه گرفتار چنگال ستم حكمرانان عباسى شده و به دست آنان شهيد مىشوند ؛ از سوى ديگر بسيارى از شيعيان بر اثر دسترسى نداشتن به امام زمانشان و تبليغات سوء جيره خواران دستگاه خلافت ، در مسأله امامت دچار شك و ترديد شدهاند . همهء اين مشكلات و گرفتاريها قلب لطيف فرزند رسول خدا ( ص ) را مىفشرد و او ناچار بود همه را تحمل كند .
جريان دستگيرى و گرفتاريهاى پى در پى پدر بزرگوارش توسط هارون و انتقال او از زندانى به زندان ديگر و در نهايت ، شهادت مظلومانهء آن حضرت و برخورد ستمگرانه و تحقير آميز دستگاه خلافت با جنازهء پاك وى ، بيش از پيش فرزند موسى بن جعفر ( ع ) را آزرده خاطر ساخت و خشم و نفرت او را نسبت به مسببان و عاملان اين جنايت بزرگ و فاجعهء دلخراش برانگيخت .