تاريخ زندگانى امام رضا (ع) (فارسى) — صفحة 86

امامت و فزونى اختلاف مردم در اين مسأله سخن به ميان آمد . من خدمت امام‌رضا ( ع ) رسيدم و آن گرامى را در جريان گفتگوهاى مردم دراين مورد قراردادم . امام ( ع ) تبسّمى كرد و فرمود : . . . آيا آنان قدر و منزلت امامت و جايگاه آن در ميان امت را مىدانند تا در مورد انتخاب امام اختيار داشته باشند ؟ مقام امامت بلندتر و جايگاهش رفيع و عميقتر از آن است كه مردم با عقول خود ، حقيقت و كُنه آن را درك كنند يا به ميل و اختيار خود امامى را برگزينند . امامت ، منصبى است كه خداوند آن را پس از « نبوت » و « خُلّت » ، در مرحلهء سوم به حضرت ابراهيم اختصاص داده و فضيلتى است كه او را بدان مشرّف نموده و نامش رابلند آوازه ساخته است ، آنجا كه مىفرمايد : « انى جاعِلُكَ لِلنَّاسِ اماماً » . حضرت ابراهيم با خوشحالى گفت : « وَ مِنْ ذُرِّيَتى » . خداوند فرمود : « لا يَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ » . « 1 » ( و بدين ترتيب ) اين آيه امامت هر ستمگرى را تا روز قيامت باطل ساخت و آن را در ميان برگزيدگان و پاكان نهاد . . . . امامت ، مقام انبياء و ميراث اوصياء است . امامت ، خلافت خدا و رسول و مقام اميرمؤمنان و ميراث حسن و حسين است . . . . حضرت رضا ( ع ) پس از بيان جايگاه والاى امامت به تشريح ويژگيها و برجستگيهاى مهمّ امام پرداخت و فرمود : امام ، حلال خدا را حلال و حرام او را حرام مىداند و حدود الهى را اجرا مىنمايد و از دين پروردگار دفاع مىكند و مردم را با حكمت و پند و موعظهء نيكو و برهان قاطع به راه پروردگار فرامىخواند . امام همچون خورشيد درخشانى است كه نورش همه گيتى را فرامىگيرد ، ليكن خود در افق بلندى است كه دست كسى به آن نمىرسد و چشمها آن را درنمىيابند . امام چون ماه شب چهارده ، نورانى ، و مانند چراغ فروزان و ستارهء راهنمايى است كه در