دستش را از بالاى در بيرون آورد و فرمود : مرد خراسانى كجاست ؟ گفت : من اينجا هستم . فرمود : اين دويست دينار را بگير و خرج كن و از آن تبرك بجوى ، و از طرف من هم صدقه نده . بيرون برو كه همديگر را نبينيم . وقتى آن مرد بيرون رفت ، سليمان [ يكى از حاضران ] پرسيد : فدايت شوم ، بخشش تو فراوان بود ، پس چرا صورت از او پوشاندى ؟ فرمود : براى اينكه به خاطر اين اداى حاجت او نمىخواستم خفّت و خوارى سؤال را در چهره‌اش ببينم . مگر نشنيده‌اى كه رسول خدا ( ص ) فرمود : آن كه پنهانى نيكى و انفاق كند معادل با آن است كه هفتاد حج انجام داده باشد . . . . « 1 » لزوم حفظ آبروى افراد ، و جلوگيرى از احساس حقارت و خردشدن شخصيت اشخاص نيازمند و درمانده ، درس مهمّى است كه از اين رفتار امام ( ع ) مىآموزيم .