اين مسأله ، احمد بن عمر را - كه موقعيت معيشتى سابق خود را از دست داده بود - به ارزش واقعى ايمان و خطّ فكرى و ارتباطش با اهل بيت ( ع ) متوجه مىسازد و يادآور مىشود كه دشمنان با همهء ثروت و امكاناتى كه دارند ، وقتى بيراهه مىروند ، فاقد ارزش مىشوند . بر عكس ، ارزش در خط فكرى سالم و ارتباط با خداست . در دعاى شريف « عرفه » از زبان امام حسين ( ع ) در اين ارتباط ، جملهء بسيار گهربار و ارزشمندى آمده است : « ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَاالَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ ، لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلًا وَ لَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى عَنْكَ مُتَحَوِّلًا » « 1 » چه چيزى را يافته آن كه تو را از دست داده است ، و چه چيزى را از دست داده آن كه تو را يافته است ؟ هر كس به هر چه جز تو خشنود گشت به آرزويش نرسيد و هر كس روى طلب از تو گردانيد دچار زيان شد !
3 - نظارت بر كار خادمان
امام رضا ( ع ) ضمن حشر و نشر با غلامان و زيردستان ، اعمال و رفتار آنان را زير نظر داشت و در هر مورد تذكرات و هشدارهاى لازم را به آنان مىداد . به اين دو مورد توجه كنيد : ياسر ، خادم امام ( ع ) مىگويد : روزى غلامان قبل از آن كه ميوهها را كامل بخورند آنها را دور انداخته بودند . امام ( ع ) به آنان فرمود : سبحان اللّه ! اگر شما از آن بىنيازيد ، كسانى هستند كه به آن محتاجند . آن را به كسى بدهيد كه نيازمند آن است ! « 2 » سليمان بن جعفر جعفرى مىگويد : امام رضا ( ع ) از كنار غلامانش كه مشغول ساختن اصطبل چارپايان بودند گذشت ، ديد