پيشواى هفتم عليه السلام كوهى از بردبارى و گذشت بود . لقب « كاظم » براى آن حضرت حاكى از اين خلق نيكو و نشانهء شهرت ايشان به فرو خوردن خشم و حلم است . بسيار اتفاق مىافتاد كه آن گرامى پاسخ بديها و ناسزاگوييهاى افراد نادان را با نيكى و احسان مىداد . « 2 » امام كاظم عليه السلام نه تنها خود در برخوردارى از اين صفت ، بى نظير و سرمشق ديگران بود ، بلكه - به لحاظ ارجمندى و اهميت آن - تخلّق به آن را به بستگان و فرزندانش توصيه مىكرد . ابن صباغ مالكى نقل مىكند : « روزى موسى بن جعفر عليه السلام همه فرزندانش را گرد آورد و به آنان فرمود : فرزندان من ! سفارشى براى شما دارم كه اگر آن را مراعات كنيد سودمند خواهيد شد : اگر كسى نزد شما آمد و در گوش راستتان چيزى كه ناخوشايند شما بود گفت ، سپس از ناحيه گوش چپتان عذر خواهى كرد و گفت من چنين چيزى نگفتم ، عذر او را بپذيريد . » « 3 » على بن جعفر مىگويد : برادرم موسى بن جعفر عليه السلام فرمود : « پدرم دست مرا گرفت و فرمود : اى موسى ! پدرم محمد بن على دست مرا گرفت آن چنان كه من دست تو را گرفتم و فرمود : پدرم على بن حسين دست مرا گرفت و فرمود : فرزندم ! نسبت به هر كس كه از تو خواستار انجام كار نيك